که چو مو نشسته هزار سر، ته تیغ ، از رک گردنی

زغرور شمع ورعونتش همه جاست آفت روشنی

تب وتاب طاقت فتنه گر، همه را دوانده به دشت و در

تو به عجز اگر شکنی قدم ، نه رهی است پیش و نه رهزنی

دوسه روزگو تپش نفس به هوا زند علم هوس