چو سحر تلاش گذشتنی ز جهات بایدت آنچنان

تو به عجز اگر شکنی قدم ، نه رهی است پیش و نه رهزنی

دوسه روزگو تپش نفس به هوا زند علم هوس

ندویده ربشه ات آنقدرکه رسد به زحمت کندنی

که ز صد فشاندن آستین گذرد شکستن دامنی

گل نو بهار تنزهی ثمر نهال تجردی

به کجاست بار تعلقی که کشی به دوش فکندنی