که گرد اضطراب من زند دستی به دامانی

ز وصلت انبساط دل هوس کردم ندانستم

که گردد این گره از باز گشتن چشم حیرانی

چو صبح از وحشت هستی ندارم آنقدر فرصت

ندارد سعی تشویش آنقدر آشفتگیهایم

نگه بیخانمان می گردد از تحریک مژگانی

ز خود گر بگذری دیگر ره و منزل نمی ماند