سطر نفس و قید تٲمل چه خیال است

دست تو همان ست کشه دامن نفشانی

بر هرکه مدد کرده ای از عالم ایثار

نامش به زبان گر ببری بازستانی

هر چند بمیری که تواش سکته نخوانی

هر جات بپرسند ز تمثال حقیقت

باید نسب حرف به آیینه رسانی