که من چون ناله ام صد پرده عریانتر ز عریانی

در آن محفل که بود آیینه ام گلچین دیدارش

ادب می خواست بندد چشم من نگذاشت حیرانی

اگر هوشی ست پرسیدن ندارد صورت حالم

دو عالم گشت یک زخم نمکسود از غبار من

ز مشت خاک من دیگر چه می خواهد پریشانی

تنک سرمایه ام چون سایه پیش آفتاب او