دو عالم گشت یک زخم نمکسود از غبار من

ادب می خواست بندد چشم من نگذاشت حیرانی

اگر هوشی ست پرسیدن ندارد صورت حالم

که من چون ناله ام صد پرده عریانتر ز عریانی

ز مشت خاک من دیگر چه می خواهد پریشانی

تنک سرمایه ام چون سایه پیش آفتاب او

که آنجا تا سجودی برده ام کم گشت پیشانی