سحرخندی ست از عصیان من گرد ندامت را

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت

نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی

بقدر سودن دستم نمک دارد پشیمانی

محبت تهمت آلود جفا شد از شکست من

حبابم گرد بر دریا فشاند از خانه ویرانی