به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت

سر مو می کند مانند تصویرم گریبانی

چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی

سحرخندی ست از عصیان من گرد ندامت را

بقدر سودن دستم نمک دارد پشیمانی