چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

که آنجا تا سجودی برده ام کم گشت پیشانی

به این ساز ضعیفیها ز هر جا سر برون آرم

سر مو می کند مانند تصویرم گریبانی

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت

نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی