به این ساز ضعیفیها ز هر جا سر برون آرم

ز مشت خاک من دیگر چه می خواهد پریشانی

تنک سرمایه ام چون سایه پیش آفتاب او

که آنجا تا سجودی برده ام کم گشت پیشانی

سر مو می کند مانند تصویرم گریبانی

چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی