سر مو می کند مانند تصویرم گریبانی

تنک سرمایه ام چون سایه پیش آفتاب او

که آنجا تا سجودی برده ام کم گشت پیشانی

به این ساز ضعیفیها ز هر جا سر برون آرم

چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت