که گردد سایه ام چون دیده آهو بیابانی

سر قطع تعلق داری از دیوانگی مگذر

بس است آیینه دار جوهر شمشیر عریانی

به این سامان وحشت آنقدر مشکل نمی بینم

نی ام نومید اگر گرد سر شمعت نمی گردم

پر پروانه ای دارم بقدر رنگ گردانی

به نیرنگ خیالش آنقدر جوشیده ام بیدل