فلک در آب وگلم صرف کرده ویرانی

خیال حلقه زلف تو ساغری دارد

که رنگ نشئه آن نیست جز پریشانی

خراب آینه رنگ بنای مجنونم

کدام عرصه که لبریز اضطرابم نیست

جهان گرفت غبار من از پر افشانی

چو ناله سخت نهان ست صورت حالم