توان دست از دو عالم برد اگر باشد گریبانی

ز عریانی جنون ما نشد مغرور سامانی

مگر از خود روم تا اشکی وآهی به موج آید

که چون شبنم نی ام سر تا قدم جز چشم حیرانی

چه سان زبر فلک عرض بلندیها دهد همت