که از کوتاهی این خیمه نتوان چید دامانی

مگر از خود روم تا اشکی وآهی به موج آید

که چون شبنم نی ام سر تا قدم جز چشم حیرانی

چه سان زبر فلک عرض بلندیها دهد همت

ندانم از کدامین کوچه خیزد گرد من یا رب

نوای شوقم و گم کرده ام ره در نیستانی

تبسم جلوه ای چون صبح بگذشت ازکنار من