چو مجمر دارم از یک شعله سامان چراغانی

تبسم جلوه ای چون صبح بگذشت ازکنار من

سراپایم نهان گردید در گرد نمکدانی

ز سوز دل تجلی منظر برقی ست هر عضوم

ز قرب سایه من می گدازد زهره راحت

تبی در استخوان دارم چو شیری در نیستانی

چنین کز هر بن مو انتظار چشم یعقوبم