به اسباب هوس مفریب شوق بی نیازم را

که بهر نازنینان سازد از آیینه زندانی

گر اعجاز محبت آبیار عافیت گردد

ز دود دل توان چون شعله کرد ایجاد ریحانی

غرور موج بر خار و خس افشانده ست دامانی

سواد دشت امکان روشن ست از فکر خود بگذر

تامل نشئه دامن نمی خواهد گریبانی