غرور موج بر خار و خس افشانده ست دامانی

گر اعجاز محبت آبیار عافیت گردد

ز دود دل توان چون شعله کرد ایجاد ریحانی

به اسباب هوس مفریب شوق بی نیازم را

سواد دشت امکان روشن ست از فکر خود بگذر

تامل نشئه دامن نمی خواهد گریبانی

درین دقت فضا سعی قدم معذور می باشد