سواد دشت امکان روشن ست از فکر خود بگذر

ز دود دل توان چون شعله کرد ایجاد ریحانی

به اسباب هوس مفریب شوق بی نیازم را

غرور موج بر خار و خس افشانده ست دامانی

تامل نشئه دامن نمی خواهد گریبانی

درین دقت فضا سعی قدم معذور می باشد

مگر دستی بهم سایی و ریزی رنگ جولانی