ز برگ و ساز مگو ناله ای ست عریانی

چو گل مباش هوس غره فسون طرب

هجوم زخم دل است اینکه خنده می خوانی

جنون مفلس ما عالمی دگر دارد

خیال ما و منت سخت کلفت انگیز است

ز شرم آب شوی کاین غبار بنشانی

به فکر خویش نرفتی و رفت فرصت عمر