خیال ما و منت سخت کلفت انگیز است

هجوم زخم دل است اینکه خنده می خوانی

جنون مفلس ما عالمی دگر دارد

ز برگ و ساز مگو ناله ای ست عریانی

ز شرم آب شوی کاین غبار بنشانی

به فکر خویش نرفتی و رفت فرصت عمر

کنون مگر لب گورت کند گریبانی