سزد که رنگ قفس ریزم از پر افشانی

جز اینقدر نشد از سرنوشت من ظاهر

که سجده می چکدم چون نگین ز پیشانی

چو شمع دام امید است سعی پروازم

به خاک تا نشود ساز ما و من هموار

نفس نمی گذرد از تلاش سوهانی

ز پیچ و تاب نفس عالمی جبون قفس است