چوگرد باد تو هم دسته کن پریشانی

به خاک تا نشود ساز ما و من هموار

نفس نمی گذرد از تلاش سوهانی

ز پیچ و تاب نفس عالمی جبون قفس است

سفر گزیده به فکر وطن چه پردازد

دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی

نوای عیش تو تا رشته نفس دارد