دوباره مرغ نگردد به بیضه زندانی

ز پیچ و تاب نفس عالمی جبون قفس است

چوگرد باد تو هم دسته کن پریشانی

سفر گزیده به فکر وطن چه پردازد

نوای عیش تو تا رشته نفس دارد

ز سطر نسخه زنجیر ناله می خوانی

به مرگ نیز همان حب جاه خلق بجاست