درین ویرانه تا کی بایدت آواره گردیدن

بمیرد شمع ما گر برزند فانوس دامانی

دل آخر درگداز ناتوانی جام راحت زد

چو خاکستر شد این اخگر بهم آورد مژگانی

به سعی آبله یکدم به خاک افشار دندانی

زتحریرم چه می خواهی ز مضمونم چه می پرسی

چو طومار نگاهم غیر حسرت نیست عنوانی