بمیرد شمع ما گر برزند فانوس دامانی

جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی

نگه بی پرده نتوان یافت از چشم حباب اینجا

دل آخر درگداز ناتوانی جام راحت زد

چو خاکستر شد این اخگر بهم آورد مژگانی

درین ویرانه تا کی بایدت آواره گردیدن