جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

که اعجازست اگر از شعله جوشد چشم گریانی

هوا سامان هستی شد حیات بی سر و پا را

نفس کو تا رسد آیینه ما هم به بهتانی

فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی

نگه بی پرده نتوان یافت از چشم حباب اینجا

بمیرد شمع ما گر برزند فانوس دامانی