هوا سامان هستی شد حیات بی سر و پا را

خدنگ بوی گل را نیست غیر از غنچه پیکانی

چو شمع از ما چکیدن هم درین محمل غنیمت دان

که اعجازست اگر از شعله جوشد چشم گریانی

نفس کو تا رسد آیینه ما هم به بهتانی

جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی