فضولی می کند در خانه آیینه مهمانی

هوا سامان هستی شد حیات بی سر و پا را

نفس کو تا رسد آیینه ما هم به بهتانی

جهان یکسر سراب مطلب ست و گیر و دار اما

نگه بی پرده نتوان یافت از چشم حباب اینجا

بمیرد شمع ما گر برزند فانوس دامانی

دل آخر درگداز ناتوانی جام راحت زد