می برد چون رنگم آخر بی قدم گردیدنی

زین گلستان نیستم محتاج دامن چیدنی

از ندامت کاری ذوق طرب غافل نی ام

صدگریبان می درد بوی گل از بالیدنی

عمرها بر خوبش بالد شیشه تا خالی شود