صدگریبان می درد بوی گل از بالیدنی

زین گلستان نیستم محتاج دامن چیدنی

می برد چون رنگم آخر بی قدم گردیدنی

از ندامت کاری ذوق طرب غافل نی ام

عمرها بر خوبش بالد شیشه تا خالی شود

گردن بسیار می خواهد به سر غلتیدنی

تا به کی دزدد تری یارب خط پیشانی ام