کاش باشد سینه بر برگ حنا مالیدنی

تا به کی دزدد تری یارب خط پیشانی ام

خشک شد این لب به امید زمین بوسیدنی

پنجه بیکار منع خار خار دل نکرد

مست و مخموری نمی باشد همه محو دلیم

سنگ این کهسار و مینا در بغل خوابیدنی

چون حباب از خامشی مگذر که حسن عافیت