غیر عریانی به هرکسوت که می دوزیم چشم

چون گره بیرون تاریم از همین بالیدنی

دیده از نقش تماشاخانه گردون مپوش

دستگاه آن پری زین شیشه دارد دیدنی

دارد از هر رشته بر ما زیر لب خندیدنی

بی دلیل عجز بیدل هیچ جا نتوان رسید

سعی کن چندانکه آید پیش پا لغزیدنی