غبار دشت امکان را مکن تکلیف آسودن

که اشکی چند بر مژگان تر بسته ست آیینی

دماع بی نیازان ناز وحشت بر نمی دارد

مدان جز ننگ آزادی که گیرد دامنت چینی

ز خود برده ست خلقی را هوای خانه زینی

ز رنگ سایه من بوی چندین نافه می بالد

ختن پرورد نازم در خیال زلف مشکینی