هر قدم رشته این راه تامل دارد

به تکلف نشوی هیچ گر انسان نشوی

ذره خورشید دکان ، قطره و دریا سامان

آنقدر نیست متاع تو که ارزان نشوی

به گشاد گره آبله دندان نشوی

بیش ازین سحر تغافل نتوان برد به کار

گر برای چمن از پرده تو خندان نشوی