ای نگه سعی کمی نیست که مژگان نشوی

کشتی نه فلک اینجا به نمی توفانی ست

تا توانی طرف اشک یتیمان نشوی

وحشت از کف ندهی دهر فسردن قفس است

فکر کیفیت خود نیستیی می خواهد

تا سر از دوش نرفته ست گریبان نشوی

شرم کن بیدل از آن جلوه که چون آب روان