تا سر از دوش نرفته ست گریبان نشوی

وحشت از کف ندهی دهر فسردن قفس است

ای نگه سعی کمی نیست که مژگان نشوی

فکر کیفیت خود نیستیی می خواهد

شرم کن بیدل از آن جلوه که چون آب روان

همه تن آینه پردازی و حیران نشوی