ز چشم انتظار آخر زدم گل بر سر راهی

چو ماه نو فلک را زیر دست سجده می بینم

نیازم می زند ساغر به طاق ابروی چاهی

بهار آرزو نگذاشت در هر رنگ نومیدم

چه امکان است فیض از خاک من توفان نینگیزد

غبار سینه چاکان در نظر دارد سحرگاهی

به بی دردی تو هم ای شوق شمعی کشته رو شن کن