چه امکان است فیض از خاک من توفان نینگیزد

نیازم می زند ساغر به طاق ابروی چاهی

بهار آرزو نگذاشت در هر رنگ نومیدم

ز چشم انتظار آخر زدم گل بر سر راهی

غبار سینه چاکان در نظر دارد سحرگاهی

به بی دردی تو هم ای شوق شمعی کشته رو شن کن

ندارد لاله زار آفرینش داغ دلخواهی