خوابیده بهم بخت من و چشم سیاهی

آنجا که قناعت کند ایجاد تسلی

گرم است سرکوه به زیر پرکاهی

بر دولت بیدار ننازم چه خیال ست

بر صد چمن هستی ام افسانه نازست

خواب عدم و سایه مژگان گیاهی

از برده دل تا چه کشد سعی تامل