بر صد چمن هستی ام افسانه نازست

گرم است سرکوه به زیر پرکاهی

بر دولت بیدار ننازم چه خیال ست

خوابیده بهم بخت من و چشم سیاهی

خواب عدم و سایه مژگان گیاهی

از برده دل تا چه کشد سعی تامل

چون خامه زنالم رسنی هشته به چاهی