یا رب تو تن آسانی جهدم نپسندی

خواب عدم و سایه مژگان گیاهی

از برده دل تا چه کشد سعی تامل

چون خامه زنالم رسنی هشته به چاهی

می خواندم افسون نفس سوخته گاهی

زبن دشت سبکتازی فرصت ندمانید

گردی که توان بست به پیشانی آهی