می خواندم افسون نفس سوخته گاهی

از برده دل تا چه کشد سعی تامل

چون خامه زنالم رسنی هشته به چاهی

یا رب تو تن آسانی جهدم نپسندی

زبن دشت سبکتازی فرصت ندمانید

گردی که توان بست به پیشانی آهی

آخر چو غبار نفس از هرزه دویها