دل از خود رفتنی دارد که پندارم تو می آیی

قصور و حور گو آنسوی وهم آیینه بردارد

زمان فرصت آگاهان وصلت نیست فردایی

بنازم نشئه یکرنگی جام محبت را

هزار آیینه حیرت در قفس کرده ست طاووست

جهانی چشم بگشاید تو گر یک بال بگشایی

ز تحریک نفس عمری ست بیدل در نظر دارم