از چه خودبین نشود کس که تو در کسوت مایی

چشم من بی تو طلسمی است بهم بسته ز عالم

این معمای تحیر تو مگر بازگشایی

مقصد بینش اگر حیرت دیدار تو باشد

بی ادب بس که به راه طلبت راه گشودم

می زند آبله ام از سر عبرت کف پایی

طایر نامه بر شوقم و پرواز ندارم