بی ادب بس که به راه طلبت راه گشودم

این معمای تحیر تو مگر بازگشایی

مقصد بینش اگر حیرت دیدار تو باشد

از چه خودبین نشود کس که تو در کسوت مایی

می زند آبله ام از سر عبرت کف پایی

طایر نامه بر شوقم و پرواز ندارم

چقدر آب کنم دل که شود ناله هوایی