چه سازد گر نسازد با خیالی چند تنهایی

جنون عشق توفان می کند در پرده شوقم

گریبان می درد از بند بند نی دم نایی

به شوخیهای کثرت سعی وحدت بر نمی آید

به تمثالی که در چشمت سر و برگ چمن دارد

ز خود رنگی نمی کاهی که بر آیینه افزایی

وداع خودنمایی کن ز ننگ ذرگی مگذر