گریبان می درد از بند بند نی دم نایی

نگردی از عروج نشئه دیوانگی غافل

خمی دارد فلک هم از کلاه بی سر و پایی

جنون عشق توفان می کند در پرده شوقم

به شوخیهای کثرت سعی وحدت بر نمی آید

چه سازد گر نسازد با خیالی چند تنهایی

به تمثالی که در چشمت سر و برگ چمن دارد