خمی دارد فلک هم از کلاه بی سر و پایی

ز اعیان قطع کن افسانه شکر و شکایت را

همان سطریست نامفهوم طوماری که نگشایی

نگردی از عروج نشئه دیوانگی غافل

جنون عشق توفان می کند در پرده شوقم

گریبان می درد از بند بند نی دم نایی

به شوخیهای کثرت سعی وحدت بر نمی آید