نگردی از عروج نشئه دیوانگی غافل

ندارد خون کس رنگی مگر دستی به هم سایی

ز اعیان قطع کن افسانه شکر و شکایت را

همان سطریست نامفهوم طوماری که نگشایی

خمی دارد فلک هم از کلاه بی سر و پایی

جنون عشق توفان می کند در پرده شوقم

گریبان می درد از بند بند نی دم نایی